Saturday, November 1, 2008

වර්ණ

ඉසදියට යාම - දෙවන ගමන
ඉසදිය වක්කරනවා/ඉහ දියර නාවනවා - ගැහැණු ළමයකු වැඩිවියට පත් වූ විට ඇයගේ මව විසින් පළමු වරට නෑවීම


උපුටා ගැනීම : ධර්ම ශ්‍රී කාරියවසම් (2007) : සිංහල වාග් කෝෂය, පිටුව 90

දකුණු පළාත් වහර කියන කොටස යටතේ උසස් පෙළ නව විෂය නිර්දේශයට අනුව සම්පාදිත සරසවි පිවිසුම් පෙළ සිංහල වාග් කෝෂය පොතේ එහෙම සටහන් වෙනවා.

දෙවන ගමනෙදි සිය ලේලිය ගැන පැහැදෙන්න පුලුවන් සාක්ෂි තිබුණොත් නැන්දම්මා එළියෙදිම නාවලා ලේලිව ගෙට ගන්නවා කියන කතාව මං කාලෙකට ඉස්සර කොහේදි හරි කියවලා තිබුණා. ඒත් ඒ කොයි පළාතෙදිද කියන්න නම් මතකයක් නෑ. ඒත් ඒ කතාව මගේ හිතට වැදුණා.

ඉතින් ලේලිගේ ජීවිතේම තීරණය කරන මහා පොදු සාධකය නැන්දම්මා වුණ තැන් අනන්තයි. ඒක කාට හරි නරකට සිද්ධවෙනවා නම් මං ප්‍රාර්ථනා කරන්නෙ ඒ හැමෝටම මගේ අම්මාගෙ අම්මා (මං දන්න ලෝකෙ හොඳම නැන්දම්මා) සහ මගේ අම්මා (ඊ ගාවට හොඳම නැන්දම්මා) වගේ නැන්දම්මලා ලැබෙන්න කියලයි.

ඒ අතුරු කතාවත් එක්ක මට තවත් අමතක නොවන සිදුවීම් තුනක් තියෙනවා.. එකක් වැඩිහිටියෙක් සම්බන්ධයි. අනෙක සමාජ විද්‍යා උපාධිධාරිණියක් වුණ මගේ මිතුරියකගේ..අනෙක මගේ සොයුරියගේ මිතුරියකගේ..ඒවා මෙහි ලියන එක හොඳද කියලා මට හිතාගන්න බැහැ. නමුත් අපේ හැදියාවෙ වුණත් ඇතැම් නැහැදුණු තැන් තියෙනවා කියලා ඒ සිදුවීම් දෙකක් ‍දැකලා එකක් අහලා මං තීරණය කළා..

වැඩිහිටියන් සම්බන්ධ කතාව කියන්න ඕන නැහැ කියලා හිතුණා. මං ඉහත කිවු මගේ මිතුරිය " අපි මොකටද නිකන් සෙකන්ඩ් වෙන්නෙ " කියලා ඇගේ පෙම්වතා එපා කියද්දි තමන් විසින් තහවුරු කර ගත් සාක්කිය මටත් පෙන්නුවා..ඒක මට නම් හරිම ජුගුප්සාජනකයි.

අනෙක් සිද්ධිය ගැන නම් විශාල කම්පනයක් දැනුණා.. ඒ ගැහැ‍ණියගේ මිල මුදල්වලින් තමන්ගේ මහ ගෙවල් දොරවල් පවා හැදූ ඇගේ පෙම්වතා තමයි සාක්කිය හොයන්න ඉස්සර වෙලා තිබුණෙ. කාලයක් ගියත් තාමත් මේවායින් ‍මගේ හිත සසල වෙනවා. ඒ සිදුවීම් හරිම අමානුෂිකයි කියලයි මට හිතෙන්නේ.

ඇතැම් සිරිත් විරිත් ඇවැසිම නම් ඉතින් තිබුණාට කමක් නැහැ. ඒත් මෙහෙම ප්‍රදර්ශනාත්මකව නෙවේ. අතිශය පෞද්ගලික කටයුත්තක් මෙසේ ලෝක ප්‍රසිද්ධියට පත් කිරීම හැදුණු දෙයක් නෙවේ කියලයි මට හිතෙන්නේ.. මේක මගේ පෞද්ගලික අදහසක් විතරයි.

අනෙක් ඉතින් ප්‍රේම සම්බන්ධතා පැත්තෙන් බැලුවාම පරිත්‍යාග මිසක් වෙනත් දෙයක් ඉතිරි කරගන්න හිතන්නැහැනෙ බොහෝ අය.. එහෙම අයගෙ අර ප්‍රේමයම සදාකල් නොපැවතුණොත් මේ වගේ වෙලාවක එයා දෙන උත්තරේ මොන වගේ එකක් වේවිද කියලා මට හිතුණා. ආදරය දිව්‍යමය දෙයක් කියන අපි ඒකට නැහැදුණුකම කියන එක හරිද ?

අපිට (සමාජයට ) බැහැ තවත් දෙදෙනෙකුගේ සම්බන්ධතා විශ්ලේෂණය කරන්න. ඒවා දන්නේ ඒ අයම විතරයි. ඉතින් මං කවදාවත් මිනිසුන්ගේ සම්බන්ධතා ගැරහුම් ඇසින් බලන්න හිතන්නෙවත් නැහැ. හැමෝටම තම තමන්ට සාධාරණ හේතු තියෙනවා කියලා මං දන්නවා.

ආදරේට ටයිම් ටේබල් හදන්න බැහැනෙ..

මේ සියලු දේ ගැන හිතද්දි පහළ වුණු සංකල්පනාවක් වරක් බූන්දියේ ගියා. බූන්දි පොත දොරට වඩින දවසෙ ඒ සංකල්පනාව ගැන විවිධ මත ගැටුණු බව කණින් කොණින් ආරංචි වුණත්, ඕනෙම කෙනෙකුට තමන් කියවන විඳින නිර්මාණයක් සම්බන්ධයෙන් නිෂ්ක්‍රීය/අනුමැතික/විරෝධී කියවීමකට යන්න පුළුවන් කියල මං විශ්වාස කරන නිසා ඒවට කොහේදිවත් උත්තර දෙන්න යන්න හිතුවෙ නැහැ.

නමුත් පහු ගිය සති අන්තයක බූන්දි ගැන ලියපු සමර විජේසිංහයන් ඒ සංකල්පනාව ගැන මෙහෙම කියලා තියෙනවා මට අහම්බෙන් දකින්න ලැබුණා.


" ඉස දිය මංගල්ලෙට කියන එක සාමාන්‍යයෙන් යොදන්නෙ ගැහැණු ළමයෙක් මල්වර වීමෙන් පසු කරන ඉස සේදිල්ලට. සමහර විට මනාලියගේ කන්‍යාභාවය තහවුරු‍ කෙරෙන සිංහල චාරිත්‍රයටත් කියනවද කියල මම හරියට දන්නෙ නෑ "........

ඉතින් මට මේ වතාවෙ හිතුණ ඒක එතනට ආවෙ කොහෙන්ද කියල සටහන් කරන එක මගේ යුතුකමක් කියල. සමර විජේසිංහයන් මගේ ඒ පුංචි සංකල්පනාව සම්බන්ධයෙන් යෝජනා කර තිබූ දේවල් මගේ හිතේ සටහන් වුණා. දැනුමැත්තන් විසින් අන් අයට මග පෙන්වීම සඳහා යෝජනා කරන දේවල් මා නිතරම විවේකයෙන් සිතා බලනවා.

සමර විජේසිංහයිනි ඔබට ස්තූතියි..මේ පද කිහිපය මෙතරම් දුර ගෙන ගියාට..
තරංග ජයසේන - ඔබට ස්තූතියි ඔබේ වෙහෙසෙන් මේ පද සටහන් කොට ගෙන වෙනත් තැනක රඳවන්නට ගත් වෙහෙසට..

වෙන දිය හැකි දෙයක් නැහැ. මෙය - :) හැර.



-

3 comments:

නිදහස් අදහස් said...

කවිය නම් හරිම ප්‍රබලයි. මම කීප සැරයක්ම කියවල බැලුවා. වැඩේ කියන්නෙ අපේ කට්ටිය හරි බයයි මේ වගේ මතවාදීමය කනේ පාරවල් වලට. ඔය ගැන මටත් කියන්න දේවල් තියෙනවා. අපේ අය හිතන පතන හැටි ගැන. ඒවා සේරම අර රාමුවට හිර වෙච්ච මත ටික තමයි.

Bo said...

කවිය නියමයි, මේක කියවපු මුල් කාලයෙත් මේක ගැන ගොඩක් වාග් සංවාද ගොඩ නැගුනා, මමයි කියවපු සමහරක් අයයි අතර. සමාජමය කනේ පහරවල් හොඳයි. ඔය දේවල් තවම ලංකා පොළව උඩ සිද්ධ වෙනවා, අපිත් නොයෙක් වර වෛද්‍ය විද්‍යාත්මකව මේ සාධකය ගැන මත ගැටුම් ඇති කරගත්තා. මේක මහ බොරුවක්, ඒකත් එකිනෙකාට ආවේනිකව සාපේක්ශව පවතින්නක්. ඒත් සංස්කෘතිකමය බාධක තියෙන එකත් හොඳයි වෙලාවකට සංයමයෙන් ජීවත් වෙන්න උගන්වන

kasun said...

ඕනම සංස්කෘතියක බොහෝ සාධනීය ලක්ෂණයන් එක්කම යම් යම් පසුගාමී සම්ප්‍රදායනුත් පවතිනවා, විය යුතතේ ඒවා සම්බන්්ධයෙන් ඇතිවෙන විවේචනයන් එක්ක ඒවා අදාල පරිදි වෙනස් වීමත්, වඩාත් යහපත් මානව සම්බන්ධතා සහිත සමාජයක් බවට පත්වීමත්. ඒත් ඇත්තටම අපේ සමාජයේ වෙන්නේ මේවාට සංවේදී වෙනවා වෙනුවට 'ඇත්ත තමයි' කියලා නැවතත් ඒ ලක්ෂණයන්ම කරපින්නා ගෙන යන එක.

ඇත්තටම මේ කවිය නම් හරි අපූරුවට අවශ්‍ය තැනට පහර දෙනවා. මම මේක මීට ඉස්සර කියවලා තිබුනත් ලියුවේ අක්ක බව දැනගෙන හිටියෙ නැහැ.