Friday, February 13, 2009

අපි තාමත් මුඩුක්කුවේ..

තිරෙන් එහා නොපෙනෙන පැත්තක්.. නොදකින කතාවක්.. වෙන අඩවියකින් උපුටා.. නොකියවූවන්ගේ දැනගැනීම පිණිස පළ කරමි.

Child stars of Slumdog Millionaire still live in slums

By EMILY WAX Washington Post

MUMBAI, India — This tangled neighborhood of pieced-together shacks along a railroad track seems an unlikely residence for movie stars. But here is where two of the child stars of the hit movie “Slumdog Millionaire” live, amid the rusted tin lean-tos in the shadow of this city’s high-rises for the wealthy.

The 8-year-old actors are at the center of controversy surrounding the Golden Globes-winning rags-to-riches movie. The film hit a nerve in India, launching soul-searching debates over the actors’ compensation, the movie’s portrait of the country’s vast poor and the title’s use of the word “dog,” which some slum dwellers consider so offensive that they ransacked a theater in Bihar’s state capital of Patna, where the film was being shown in India for the first time.

Emerging from her tiny, windowless shanty, the pixie-haired Rubina Ali, who plays the young romantic interest early in the film, says she loved making the movie and snapping photographs of Bollywood idols on the set. For the first time in her life, she set foot inside the city’s many five-star hotels. But her father, Rafiq Ali Kureshi, a carpenter who said he was a set builder for the film, broke his leg during filming and has been unemployed since.

Living farther along the sludge-coated tracks is Azharuddin Ismail, who played the young brother of the film’s main character. His family’s illegal shanty was recently demolished, and his father is suffering from tuberculosis. They live under a tarp. Much of his salary from the film has been spent on his father’s treatment and feeding his family, he said.

“Uncle Danny has sent us to school and is paying for that and we are happy,” said Rubina, using a term of affection to refer to Danny Boyle, the film’s British director. “But it’s still very tough for us.”

“Slumdog Millionaire” — or “Slumdog Crorepati,” as the Hindi-language version is known — received 10 Oscar nominations and became the modern-day fairy tale of the year in multiplexes across America. Amid the film’s U.S. box-office success — it had grossed almost $60 million by last weekend — comes ever-rising scrutiny within India of Boyle and the film’s distributors. They are accused of not having done enough to compensate some of the younger Indian actors and extras who worked on the film, and have been called peddlers of the country’s poverty.

Editorial writers and film critics have said that “Slumdog’s” popularity raises a larger issue: To what extent are filmmakers and artists responsible for improving the lives and fixing the societal dysfunction that made their movies possible? Or does that responsibility ultimately rest with a society or government, once its conscience has been pricked?

“We feel strongly that we want to do all we can for Rubina and Azharuddin, especially long term. And we have started the process of talking about what our responsibilities are. But at the end of the day, it is just a movie,” Boyle said in an interview. “In the end, India will have to address its own issues. They are too big to be solved by our efforts alone, although we can try.”

Despite its recent economic growth, India still has the largest number of malnourished children younger than 5 in the world — a total estimated by the United Nations at 57 million — along with some of the largest slums, especially here in the country’s entertainment and financial capital, where a vast stretch of low-lying tin roofs is the first thing visitors see from airplanes on arrival.

Boyle has put both Rubina and Azharuddin in schools — their first time to attend — and set up a trust fund that they can access once they finish their education. The film’s producers insist they have been generous, paying them more than three times the average annual salary of any adult in their neighborhood. The children’s parents dispute those figures.

This week, Britain’s Daily Telegraph quoted the parents as saying Rubina received 500 pounds, or roughly $730 at current exchange rates, for filming and Azharuddin, $2,475. The film producers have said the actors were paid more and given monthly and yearly stipends for schooling, although they did not release specific amounts. A third young actor, Ayush Mahesh Khedekar, comes from a middle-class family; his compensation has so far not been an issue.

Filmed on a modest $15 million budget, the two-hour film tells the harrowing tale of Jamal Malik, an orphan of Mumbai’s teeming slum, whose search for the girl he loves leads him to try to win India’s version of “Who Wants to Be a Millionaire,” hoping she will see him on the popular show. He answers the questions correctly but is arrested for cheating because no one believes a slum boy could have such knowledge.

The film, however, has a happy ending, with a classic Bollywood song-and-dance extravaganza.

The filmmakers, though, get a more troubled ending.

Some in the Indian media have called the movie “a poverty tour” that turns a profit by using India’s slums as its cinematic backdrop.

Playing on 350 screens across India, the film grossed $2.8 million in its opening weekend, according to Fox Star Studios — the box office gross reduced because of rampant piracy. The film has also been slammed because the main stars speak English, rare for slum dwellers who don’t have access to private schools that teach the language, a point of tension here.

Nicholas Almeida, a social activist and slum dweller, has filed a complaint in Indian court against Boyle and the Indian actors, contending that the film’s title is discriminatory and harks back to British rule, “when they called Indians ‘dogs.'"

“Slumdog” is far from the first film that has been accused of profiting from pain. The child stars of “The Kite Runner” said they were paid $1,000 to $1,500 per week, even though Screen Actors Guild members are paid $2,634 per week for principal speaking roles. Those involved in making that film point to another comparison to justify the actors’ pay rate: Average per capita income in Afghanistan is about $300 a year, according to the World Bank.

“It’s a very delicate issue. Because we know Danny Boyle means well. He was very good to the kids,” said Krishna Poojari, co-founder of Reality Tours and Travel, a company that uses part of its profits to run a school that teaches English in the Mumbai slums featured in the film. “If ‘Slumdog’ wasn’t such a big hit, what Boyle did for them would have been OK. But it’s making so much money around the world. More has to be done.”

Wednesday, February 11, 2009

නැගිටින්න තිරය ඉදිරියෙන් .. It's not a window on the world anymore..

තිරය ලෝකය පිළිබඳ කවුළුවක් ද ? ඇතැම් හු එසේ කියති.

එක් අතකට එය සැබෑවකි.
මක් නිසාද යත් රූපවාහිනිය අපට සැබවින්ම ළඟා විය නොහැකි ලෝකය අපේ දෙපා මුළට, දෑස් ඉදිරියට ගෙනවිත් අපට පෙන්වන නිසාය.‍

දෙවනුව එය එසේ නොවේ..
ඒ මක්නිසාද යත් රූපවාහිනී වැඩසටහන් සියල්ල ගොඩනගනු ලැබූ, සංස්කරණය කොට නිෂ්පාදන කරනු ලැබූ ඒවා වන හෙයිනි.. එය තථ්‍ය ලෝකය නොවේ.

රූපවාහිනිය තුළ දී යථාර්ථය සහ ප්‍රබන්ධය අතර බෙදුම්ඉර අවිශද වී බොඳ වී යන බව බෝඩ්‍රිලා, හාර්වි, ලී වැනි පශ්චාත්නූතනවාදී ලේඛකයින්ගේ අදහස විය. ඔවුනට අනුව එය ඡායාමාත්‍රයක් පමණක් විය. යථාව නොවන දෙය යථාවටත් වඩා යථාරූපී වීම එහිදී සිදුවේ.

<(O ඇස - - - - - - - - - - - - -තිරය |
අපි රූපවාහිණිය නරඹන්නේ යම් දුරකින් ඇස පිහිටුවමිනි. ඒ අප නරඹන්නේ තිරයක් වන ‍හෙයිනි. නිවැරදි දර්ශනයටත් සෞඛ්‍යයටත් සුදුසු වන පරිදි එම දුර තීරණය වී තිබේ.

මේ වන විට රූපවාහිනී තිරය සහ පරිගණක තිරය විසින් එම දුර අඩු කරගෙන යමින් තිබේ.

අප අපේ එදිනෙදා ජීවිතයේ සියලු ආවේගයන් තිරයක් හරහා මුදා හැරීමට පටන් ගත් මොහොතේ සිට තිරය සහ අප අතර දුර ළං වන්නට පටන් ගෙන තිබේ. කෙතරම් ළං වී ද යත් දැන් ඇස සහ තිරය කියා දෙකක් නොමැත.

දැන් ඇස = තිරය වී තිබේ.

ඇස සහ තිරය සමපාත වී අපි තිරය නමැති ඇසින් ලෝකය බැලීමට පටන් ගෙන තිබේ.

පෝයට අපේ ගෙදර අත්තම්මලා, නැන්දලා, ලොකු අම්මලා ගෙදර සිට දඹදිව වැඳ සිල් සමාදන් වෙති.

අනෙක් ඇත්තෝ දේශීය නාලිකාවේ දිය ඇලි, පරිසර චාරිකාවල සිට ඩිස්කවරි දක්වා ලෝකයේ සියලු වන ගහණ, සොබා සුන්දරත්වය ගෙදර පුටුවක් උඩ වාඩි වී සිට දැක බලා සිත් සනහා දැනුමැත්තෝ බවට පත්වෙති.

සියලු දුක්- සුසුම්,කඳුළු, පීඩා තිරයක් ඉදිරියේ සිට විසුරුවා හරිමින් ආවේගයන් සමනය කර ගනිති.

දරුවෝ පරිගණක තිරයක් ඉදිරිපිට සිට මඳ සිනා නගන්නේද , වැඩිහිටියෝ රූපවාහිණී තිරයක් ඉදිරිපිට සිට කඳුළු සලන්නේත් වෙනසක් නැතිවය.
දැන් ඇස සහ තිරය අතර පරතරය අහෝසි වී ගොස් ඇත. ඇස අධිනිශ්චය වී තිබේ. දැන් මේ ඇසෙන් අප දකින්නේ සැබෑ ලෝකය ද ?
දඹදිව ගොස් බෝධිය වඳින විට දැනෙන බෝ සෙවනේ සිහිල, පරිසරයේ වෙනස, හදවතේ බැතිබර බව තිරය ඉදිරියේදී අපිට දැනිය හැකි ද ?
දිය ඇල්ලක්, වන ගහණයක් නියමාකාරයෙන් නරඹන්නට නම් ඒවා එම ස්ථානයේම තබා නැරඹිය යුතුය. හතරැස් රාමුවකට ගලවා ගෙනා කොටසක් ලෙස, එකම කෝණයකින් චිත්‍රයක් නරඹන්නා සේ ලෝකය නැරඹිය හැකි ද ?
ඇස කාචයක් හෝ තිරයක් බවට පත් වූ විට පංචේන්ද්‍රියයන්ටම දැනෙන අත්දැකීමක් එළෙසින්ම දැනෙන සේ ඇසට මාරුකළ හැකි ද ?
අපේ නොවන ඇසකින් ලෝකය දකින අපට ඒ තුළ සැබෑ ලෝකයේ කාල අවකාශයන් කෙටි වී ඇති අන්දම නොපෙනේ.
ඇලක්, ගඟක්, පොකුණක් නැරඹීම එය අයත් පරිසරයේම තබා කළ යුත්තකි. එය නැරඹීමට නම් අදාල පරිසරය අවශ්‍ය ය. නැතහොත් එය තව දුරටත් නැරඹිය යුතු දෙයක් නොවනු ඇත. එහෙත් මේ සියුම් යථාර්ථය වටහා නොගන්නා අපි, ලෝකය අනුන්ගේ කාචයක් තුළින් නරඹමින් තෘප්තිමත් වීමට වෙර දරමින් සිටිමු. එහෙත් එය කෙතරම් දුරට පරිපූර්ණ දැයි යන්න පිළිබඳ වැටහීමක් නොමැත.

තිරයක් ඉදිරිපිටට වී සියල්ල දකින්නට පුරුදු වී සිටි කෙනෙකු තිරය ඉදිරිපසින් ගලවාගෙන නාට්‍යයක් බැලීමට ගිය දවසේ , තිරයකින් චිත්‍රපටි නැරඹීමට පුරුදු වී සිටි කෙනෙකු අතින් අල්ලාගෙන සිනමාශාලාවකට ගිය දවසේ ජීවිතයේ වෙනසක් සිදු නොවූ‍යේ දැයි අසා බලන්න. නැරඹීඹත් විඳීමත් දෙකකි. තිරයේ ඇසින් මේ දෙකින් එකක්වත් යථාරූපී ලෙස සිදු කළ නොහැකි යැයි මට සිතේ.

(බ්ලොග් ලිවිල්ලක් නිසා පෙබරවාරි 04 වැනිදාවක නිදහස අහිමි කර ගත් අයෙකු මතක් කරමින් ලියමි :p )